BİZİM KÖYDE

   Kendimize hayır ediyoruz şehirde, çok yazık bize,

       Bari köyümden bir iki kare nakledeyim âcizâne size.

       Büyükler bağışlasın, belli güzel olmuyor şiirler ama,

Açılan çok yerimiz var, belki birisine olur yama.

 Evden çıktım şöyle gezinip biraz hava alayım diye,

   Sırtlardan dolaştım döndüm, vakit yakındı ikindiye.

     Huşuyla namazı kıldık,aşr-ı şerîf okundu cami inledi,

  Cemaat pek azdı ya yinede huşuyla Kurân-ı dinledi.

              Kapıya çıktık, muhtar kızgın,masum yüzlere sert bakıyor,

        Gözleri kıvılcım saçıp düştüğü her yeri anında yakıyor.

           Derdi nedir diye şöyle Selâvât çekerek yaklaştım yanına,

               Yaklaşmaz olaydım , ‘can’ desen çor geliyor belliki canına.

Gençlerden birine çıkışırca, ‘bekçiyi çağırın bana.

    Diyerek ten kendi etrafında döndü durdu yana yana.

    Bekçi baba nerde bilmem ama, muhtarın hali yaman

         Muhtar kızgın, bekçi ona inat yavan, burnunda duman.

        ‘Nerdesin be adam, namaz farz olmadı mı bilmem sana?

                Gözümün önünde olacağına daim kayboluyorsun her yana.

              Neyse, yayla çıkacak haftaya duyur millete bunu bacadan,

                  Gezdiğin gibi bağırma sakın, sesin daha gür çıksın hocadan.’

         ‘Komşulaar, gözlerinizi yumun, kulaklarınızı açın haaa!

              Duyduk, duymadık demeyin, yayla çıkacaktır haftayaaa!’

              Karşılarda yankılandı, hakikat gür çıktı adamın tok sesi,

             Bu nîda tatlı bir telaşaya sevk etti cümle köylüm herkesi.

    Ah yayla ah, o bizde neşedir, güzelliktir her zaman,

         Görmeye durun gençler o günü, aman Allah’ım aman.

                Dizilir kağnılar öküzlerin boynunda aralıksız sırayla yola,

                  Çocukların önünde danalar kuyruğu dikip koşar sağa sola.

        Delikanlılar ayrı, çocuklar ayrı, kızlar ayrı bir grup,

          Mübârek soğuk suyu içmeye durun, kudretten şurup.

    Geven, kekik,çırtı, mantar kokar yaylanın düzleri,

Delikanlılar hava olsun diye güreştirir öküzleri.

     Komşuda helva, kuymak,  bizde ise çedeneli çörek,

        Pişerken kokusu sarar havayı, nedirki yanında börek?

    Karnın doydumu kapının önünde içersin demli çayı,

       Tütünü iştahla sarıp, dumanı çeker ihtiyar bir dayı.

          Kimi evinin uçuğunu yapar, kimileri geven çeker,

          Çocuklar dam aralarında neşeli oynar, elinde şeker.

         Her yanı mantardır yaylanın, herkes gider bir yere,

              Neşeli günlerden bir gün yaşar böylece havuzun dere.

Topluca kılınır gözenin başında öğlen namazı,

        Herkesin işi çoktur, makbul onun içinkıraatın azı.

           İmamın ettiği samimi duaya yürekten ‘âmin’ derler,

     Yine topluca oturup kuymak, helva çörek yerler.

         Analar, bacılar evi temizler, kuşlukta koyun sağar,

        O ilk günler sanki yaylaya semâdan bereket yağar.

      Akşam bir çoğu sabah geldiği yoldan köye döner,

         Birkaç güne yayladaki neşe cümbüş yavaşça söner.

                    İki ay sonra muhtarı caminin önünde yine kızgın gördüm,

                Bu defada yayla inecektir diye kendimce hayra yordum.

                     Köy işi olduğu zaman muhtarlar hep böyle sinirlidir bizde,

                       Benim hasretim yüreğimin başında, bilmem varmıdır sizde? 

Tuncay ŞAHİNOĞLU